ความเห็นที่ 2 โดยคุณ ปราโมทย์ วัน ศุกร์ ที่ 2 มิถุนายน 2543 09:35:46
สาธุครับ คุณพัลวัน

เรื่องเลียบเคียงเมียงมองนี้ เป็นศิลปะที่สำคัญทีเดียว
เพราะความเคยชินของเราทุกคน คือการ เพ่งอารมณ์
เวลาอารมณ์ใดปรากฏขึ้น ก็เพ่งใส่อารมณ์นั้น เพื่อจะให้รู้ชัดว่า
มันคืออะไร มันมาจากไหน มันทำอะไร มันดับไปอย่างไร
หรือหนักกว่านั้นก็คือ เพ่งเพื่อรักษามันไว้ หรือเพ่งเพื่อดับมันลง

ความคิดเห็นที่ 7 : (สันตินันท์)

ทางสายกลางหรือความไม่สุดโต่งในการปฏิบัตินั้น
ต้องพิจารณาเอาที่จิตใจตนเองครับ
เพราะการปฏิบัติที่เป็นกลางของแต่ละคนไม่เท่ากัน
วิธีพิจารณาง่ายๆ ที่พระป่าท่านใช้กันก็คือ การสังเกตตนเองว่า
นอนแค่ไหนจึงจะพอ คือไม่ง่วงเหงาเพราะพักน้อยไป
ไม่ซีมเซาเพราะนอนมากไป
กินแค่ไหนจึงจะทำความเพียรสบาย
อยู่ในอิริยาบถใด มากน้อยเพียงใด การปฏิบัติทางจิตจึงคล่องแคล่ว

ความคิดเห็นที่ 3 : (สันตินันท์)

จะพุทโธ อย่างเดียว หรือกำหนดลมหายใจอย่างเดียว
หรือพุทโธ ประกอบลมหายใจ ก็แล้วแต่ความถนัดครับ
อันนี้แล้วแต่จริตนิสัยครับ
ผมเคยถามพระบางองค์ที่ท่านชอบพุทโธอย่างเดียว ว่าทำไมไม่กำหนดลมหายใจ
ท่านบอกว่าเคยเห็นคนป่วยหนัก หายใจไม่สะดวก
ท่านจึงหันมาใช้กรรมฐานที่ไม่เกี่ยวกับลมหายใจเพราะเกรงจะมีปัญหาตอนใกล้ตาย
ส่วนพระอีกองค์หนึ่งท่านชอบกำหนดลมหายใจ ไม่ชอบพุทโธ
ด้วยเหตุผลว่า พุทโธเป็นความปรุงแต่งของจิต
กำหนดแล้วรู้สึกรุงรัง สู้รู้ลมหายใจไม่ได้ จิตได้พักเต็มที่มากกว่า
สำหรับผมเวลาเริ่มต้นภาวนาในแต่ละวัน บางทีก็ใช้พุทโธ+ ลมหายใจ
ทำไปสักครู่ก็ทิ้งพุทโธ มารู้ลมหายใจ
ถัดจากนั้นทิ้งลมหายใจเข้าไปรู้จิต
ถ้าจะทำสมถะต่ออีก ก็จะเข้าที่ความว่างในจิตต่อไป
และถ้าจะเดินวิปัสสนา ก็อ่านจิตใจต่อไปเลย
สรุปแล้ว การปฏิบัติไม่มีเรื่องตายตัว
ใครถนัดอย่างไหน ก็ทำอย่างนั้น
อันนี้ต้องพิจารณาตนเอง ว่าเราควรทำอย่างไรนะครับ

จากคุณ : สันตินันท์ [ 7 มิ.ย. 2542 / 09:02:03 น. ]