โดยคุณ ปราโมทย์ วัน พฤหัสบดี ที่ 5 ตุลาคม 2543 10:31:47

พวกเราก็ทราบๆ กันอยู่ว่าเอี้ยงเป็นโรคร้ายแรงต้องไปรักษาที่สถาบันมะเร็ง
คงไม่มีใครหรอกครับ ที่เป็นโรคนี้แล้วไม่หวั่นไหววิตก
เพราะใครๆ ก็กลัวเจ็บกลัวตายด้วยกันทั้งนั้น
แม้วิทยาการยุคนี้จะดีขึ้นจนรักษาหายได้มากแล้วก็ตาม

เมื่อเอี้ยงเป็นทุกข์ เอี้ยงก็พยายามต่อสู้เพื่อรักษาจิตใจของตน
แต่ความยากลำบากอยู่ตรงที่ว่า
เมื่อแรกป่วยนั้น เอี้ยงเพิ่งเริ่มการปฏิบัติได้ไม่นาน
การปฏิบัติเพื่อแก้ปัญหาทางใจ จึงมีสภาพล้มลุกคลุกคลานไปด้วย

วันนี้ได้รับเมล์ฉบับหนึ่งจากเอี้ยง เนื้อหาก็เป็นธรรมที่น่าฟัง
และเป็นพยานในกระทู้เรื่องทุกข์ที่เพิ่งโพสต์เมื่อไม่นานมานี้
อ่านแล้วรู้สึกมีความสุขไปกับเอี้ยงด้วย
จึงขออนุญาตเอี้ยง นำความสุขนั้น มาเผื่อแผ่ให้พวกเราได้อ่านกันด้วย

> ครูคะ
> วันนี้หนูมาแค่บอกแฉยๆ อะค่ะ แบบ
> วันนี้หนูค่อนข้างมีความสุขสงบได้อย่างประหลาด
> เลยอดจะมาเล่าให้ครูฟังไม่ได้อะค่ะ ^-^
> เริ่มตั้งกะเมื่อวานหลังจากที่หนูได้เล่าในกระทู้อุบายสู้กามไปแล้วนะคะ
> หนูก็มาสงบตอนที่ตั้งใจทำงานที่ตนรัก แล้วก็อ่านที่ครูตอบกระทู้หนู
> หนูรู้ตัวเลยว่า หนูเริ่มยอมแพ้กับการดิ้นรนอีกแล้ว
> มันทำให้หนูบอกตัวเองว่า
> จิตอยากจะติดอะไรกับความทุกข์แบบนี้ก็ตามใจเหอะนะ
> เพราะไม่ไหวแล้วเหนื่อยเหลือเกิน เพลียเหลือเกิน
> ครูคะ หนูไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนหนูนอนหลับตามปกติ
> ตื่นมาเป็นพักๆ เพราะฝนตกฟ้าผ่าตลอด แต่ทว่าพอตื่นเช้าขึ้นมา
> หนูกลับสดชื่นแบบผิดปกติเสียจนตัวเองตระหนักถึงความสดชื่นนั้นได้
> ไม่เหมือนทุกวันที่ตื่นเช้าแบบนี้จะเพลียเหลือเกิน

ตอบ
ตรงที่เอี้ยงยอมแพ้นั่นแหละครับ จิตมันยอมรับสภาพแล้ว มันหยุดการดิ้นรน
ความทุกข์เกิด ก็เพราะจิตมันดิ้นรน ไม่ยอมรับสภาพความเป็นจริงที่มันเผชิญ
เช่น มันกลุ้มใจก็อยากหายกลุ้ม
เมื่อปฏิบัติด้วยความอยากหายกลุ้ม มันก็ยิ่งทุกข์ เพราะเราขาดปัญญา
จิตต้องดิ้นรนหนีทุกข์มากๆ จนหมดปัญญาดิ้นรนเสียก่อน
จิตใจจึงจะยอมรับสภาพความจริง

การปฏิบัตินั้น เราให้จิตได้เรียนรู้กายรู้จิต
ก็เพื่อให้มันเกิดปัญญายอมรับความจริงของชีวิต
และเลิกดิ้นรนไปด้วยความอยาก
เช่นยอมรับว่าคนเราต้องแก่ ต้องเจ็บ ต้องตาย
พอยอมรับแล้ว จิตก็เลิกอยากไม่แก่ไม่เจ็บไม่ตาย
พอเลิกอยากก็เลิกยึด เลิกยึดก็ปล่อยวาง
พอปล่อยวางแล้ว ความทุกข์ก็หลุดร่วงออกไปจากจิต
จิตก็พ้นจากทุกข์เพราะความแก่ความเจ็บความตาย
ธรรมะตื้นๆ เท่านี้แหละเอี้ยง
กว่าจะฝึกจนจิตยอมรับความจริงได้ ไม่ใช่ง่ายๆ เลย

> พอไปโรงพยาบาลวันนี้ไปให้เขาตรวจหัวใจน่ะคะ
> เขาเข้ามาฉีดยาหนู คนที่ฉีดยาเขาส่ายหัวเลย
> เพราะเส้นเลือดหนูจม แต่เขาก็ฉีดยาหนูจนได้
> แล้วให้นั่งรอเพื่อจะฉีดยาต่ออีกเข็ม แล้วถึงจะทำการตรวจหัวใจ
> ตอนนั่งรอนั่นละค่ะหนูเกิดอาการนึกย้อนไปถึงเรื่องเมื่อวาน
> ที่หนูเจ็บตัวจนร้องไห้ออกมา
> หนูจับได้ว่า ลึกๆ ในความกลัวเจ็บที่เมื่อวานหนูได้รับ
> มันคืออาการกลัวที่แปลกมากคือไม่ใช่กลัวเจ็บอะค่ะครู
> มันเหมือนมีกลัวตายแบบทรมาณอยู่ด้วยนิดๆ
> ทำให้หนูนึกกลัวที่จะฉีดยาอีกเข็มขึ้นมาอะค่ะ

ตอบ
ทุกคนกลัวตายทั้งนั้นครับ จึงดิ้นรนทุกทางเพื่อจะหนีมัน
ไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอกที่เราจะกลัวตาย
และที่รู้ทันตนเองได้อย่างนี้นั้น ดีมากทีเดียว

> พอถึงตอนนี้หนูหัวเราะออกมาเลยค่ะครู
> หนูรู้สึกสงสัยทันทีค่ะว่า ทำไมจิตหนูโง่เหลือเกิน
> ทั้งๆ ที่เจ็บมาหลายหนแล้ว เขาก็ยังไม่ยอมรับความจริงเสียที
> ครูคะพอถึงตอนนี้หนูเกิดอาการสงบวูบเลยค่ะ
> สงบแบบมีอาการเป็นสุขแบบแช่มชื่นอยู่ในนั้น
> จนหนูอดนึกถึงครูไม่ได้อะค่ะ แหะๆ
> อยากจะมาเล่าว่าหนูมีความสุขแล้วค่ะครู

ตอบ
สาธุครับ นี่แหละ เอี้ยงเข้าใจธรรมะชั้นดีเชียวล่ะ

> ตอนขากลับหนูเลยเดินกลับแบบเมื่อวาน
> คือจับความรู้สึกเท้ากระทบพื้นเหมือนเดิมอะค่ะ
> แค่อยากมาเล่าให้ฟังค่ะครู ไม่รบกวนให้ครูตอบหนูหรอกค่ะ ขอบคุณค่ะ
> นกเอี้ยง ^-^ _/|\_

ตอบ
ดีแล้วเอี้ยง ความทุกข์นั้น ไม่มีใครทำใจเราให้ทุกข์ได้
นอกจากเราทำเอง เพราะความอยากความยึด ในสิ่งที่ควบคุมไม่ได้
นี่แหละคือธรรมะล่ะ
ครู