ความคิดเห็นที่ 20 : (สันตินันท์)

อนุโมทนากับคุณหมอtuliครับ
หมดภาระต้องทำมาหากินเพื่อหาเงินมาซื้ออาหารให้เจ้านาย(ปลา)
ไม่ต้องกวาดบ้านถูบ้านให้เจ้านาย(ล้างบ่อ):)

เท่าที่อ่านจากที่พวกเราคุยกันนี้ก็พอเห็นว่า
การปฏิบัติธรรมมันดูยากเพราะเราต้องสู้กับความเคยชินบ้าง
เพราะไม่มีวิธีที่เหมาะบ้างเพราะไม่มีฐานเก่าบ้างฯลฯ

ผมเห็นว่าปัญหาใหญ่อยู่ที่เรามองว่าการปฏิบัติธรรมคือกิจกรรมอะไรสักอย่างหนึ่ง
ที่จะต้องใช้เวลาหรือมีกิจกรรมแยกออกต่างหากจากชีวิตประจำวันของเรา
(เหมือนคนที่ไม่ชอบออกกำลังกายจะรู้สึกลำบากที่จะจัดเวลาไปออกกำลังกาย)

ถ้าหากเราเข้าใจว่าการปฏิบัติธรรมคือการทำในสิ่งที่เคยทำหรือจำเป็นต้องทำ
แต่บวก"ความรู้ตัว"ในขณะที่ทำเข้าไปด้วยเท่านั้น
การปฏิบัติธรรมก็จะเป็นเรื่องง่ายไม่กินเวลาไม่เสียกิจกรรมที่จำเป็นต้องทำ
เมื่อฝึกหัดมากขึ้นกระทั่งศีลก็ไม่ต้องรักษา
เพราะกิเลสแหยมหน้ามาให้เห็นนิดเดียวก็ถูกเปิดโปงแล้ว
กิเลสจึงครอบงำจิตไม่ได้การทำผิดศีลจึงเกิดขึ้นไม่ได้

การนั่งสมาธิถ้าไม่มีเวลาจริงๆจะไม่นั่งก็ได้
เพราะในขณะที่ทำความรู้ตัวอยู่ในชีวิตประจำวันนั้น
จิตจะมีสมาธิในขั้นพื้นฐานอยู่แล้ว
ถ้าเจริญสติอยู่ในชีวิตประจำวันให้มาก
เราอาจจะใช้เวลาก่อนนอนเข้าห้องน้ำนั่งรถเมล์
ทำความสงบเป็นช่วงๆไปก็ได้คราวละ5-10นาทีก็ยังดี

คุณมะขามป้อมเป็นตังอย่างของผู้ฉลาด
คือรู้ว่าตนต้องเลี้ยงลูกอ่อนก็ปฏิบัติธรรมอยู่ในชีวิตประจำวัน
หรือเลี้ยงลูกไปปฏิบัติไปก็ทำได้

ท่านอื่นจะเอาอย่างก็ได้นะครับ
เช่นลูกร้องตอนดึกๆพอหูได้ยินใจก็หงุดหงิดเพราะอยากนอนก็รู้ทันจิตตนเอง
หรือได้ยินเสียงลูกร่าเริงหัวเราะน่ารักน่าเอ็นดูก็รู้ใจตนเอง
จะนั่งดูโทรทัศน์เป็นเพื่อนคนในครอบครัวก็ดูไปแล้วก็ดูจิตไปด้วย
มันสนุกมันขบขันมันเศร้าโศกก็รู้มันไปอย่าไปห้ามไปฝืนมัน

เคยเห็นในกระทู้ในห้องสมุดรู้สึกว่าจะเป็นพี่เจ้าชาติ
เสนอว่าหากใครจะเสพกามก็เสพไปแต่ให้ทำความรู้ตัวไปด้วย
(อันนี้เป็นการหลอกของพี่เจ้าชาติเพราะปฏิบัติจริงไม่ได้สำหรับผู้ชายเนื่องจากความรู้สึกจะดับไป)

รวมความแล้วจำเป็นต้องทำอะไรก็ทำไป
แต่บวกความรู้ตัวเข้าไปอีกอย่างเดียวก็พอแล้วครับ
สมดังที่พระพุทธเจ้าตรัสสอนพระรูปหนึ่งว่า
ท่านไม่ต้องรักษาวินัยหรือปฏิบัติข้อวัตรใดๆก็ได้
มีสติรักษาอยู่ที่จิตอย่างเดียวก็พอแล้ว

จากคุณ : สันตินันท์ [ 21 ก.ค. 2542 / 08:21:46 น. ]