ความคิดเห็นที่ 7 : (สันตินันท์)

คุณ ต.เชียงใหม่ ตั้งประเด็นว่า
"เมื่อปฏิบัติจนถึงจุดที่ปัญญาพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสายในสิ่งที่สงสัย
ก็เกิดภาวะรู้ในสิ่งที่เคยสงสัย
อาจจะใช้คำว่ารู้สึกขบขันกับสภาพที่หลงเอาหลงเป็นมานาน
และรู้โดยไม่ได้คิดเอานึกเอาว่า วันเวลาจากนี้ไปไม่มีความหมายใดๆอีกต่อไป
ก็เชื่อว่ามันคงเป็นช่วงที่กิเลสมันตกตะกอนชั่วคราว
เชื่อว่าผู้ปฏิบัติหลายๆท่านก็คงจะเคยมาถึงจุดนี้
จึงเรียนสอบถามการเดินทางในขั้นต่อไปเผื่อว่าจะมีประโยชน์ในการปฏิบัติต่อไป"

ถ้าเป็นผมเมื่อถึงภาวะที่คุณ ต.เชียงใหม่ กล่าวไว้
ผมจะไม่ทำอะไรอีกครับ นอกจากสังเกตอยู่ที่จิตใจของตนเอง
สิ่งใดแปลกปลอมเข้ามา กระทั่ง "ปัญญาความรู้ต่างๆ" ก็รู้แล้วปล่อยมันทิ้งไป
จนจิตเหลือเพียงธรรมชาติ "รู้" จริงๆ ไม่ใช่ "เรารู้"

แต่ที่ตอบนี้ อย่าเชื่อนะครับ ขอให้พิจารณาเองเถอะครับ
สิ่งที่คุณ ต.เชียงใหม่ ปฏิบัติอยู่นั้นเป็นเรื่องละเอียดลึกซึ้ง
จะตั้งเป็นคำถาม หรือตอบด้วยคำพูดนั้น ยากเหลือเกินครับ
เพราะไม่ทราบว่าจะสื่อความเข้าใจได้ตรงกันหรือเปล่า

จากคุณ : สันตินันท์ [ 5 ส.ค. 2542 / 14:30:55 น. ]