ผมเองเมื่อเกือบ 20 ปีก่อน เคยมีอาการเดียวกับคุณมะเหมี่ยวเหมือนกัน
คือรู้ตัว รู้อารมณ์ที่เกิดดับ แล้วจิตใจมันแห้งขาดความชุ่มชื่นเบิกบาน
พยายามหาทางแก้ไขอย่างไรก็ไม่ได้ผล
ไปปรึกษากับหลวงพ่อพุธ ท่านเมตตาแสดงธรรมให้ฟังว่า
เมื่อจิตไม่เป็นเราแล้ว จะยึดถืออาการอย่างนี้ทำไม
ถึงกระนั้นจิตก็ยังขาดความชุ่มชื่น
จนย้อนกลับไปทำสมถะอยู่ 3 - 4 วัน จิตก็ชุ่มชื่นขึ้นมา มีกำลังเดินวิปัสสนาต่อไปอีก

ทุกวันนี้แม้จิตจะทรงตัวรู้เด่นดวงอยู่ทั้งวันโดยไม่ต้องประคับประคอง
และมีความชุ่มชื่นเบิกบานด้วยธรรมเป็นส่วนมาก
แต่ถ้าทอดทิ้งการทำสมถะไปนานๆ
แม้จะไม่เดือดร้อนรำคาญ แต่ตัวรู้นั้นเหมือนขาดน้ำหล่อเลี้ยง
ก็ต้องกลับไปทำสมถะเป็นครั้งคราวครับ
อย่างน้อยก็ต้องเดินจงกรมแบบสมถะสัก 20 - 30 ก้าว
เพื่อให้จิตเกิดความชุ่มชื่นเบิกบานขึ้นมา
นักปฏิบัตินั้น ทิ้งสมถะเสียทีเดียวไม่ได้หรอกครับ
เพราะจะปฏิบัติรู้เกิดดับไปอย่างแห้งๆ แล้งๆ
จิตจะขาดความนุ่มนวล อ่อนโยน ควรแก่การงาน
ซึ่งเป็นจิตที่ไม่พร้อมจะเดินวิปัสสนาได้จริงๆ
-=ฝืนรู้เกิดดับด้วยจิตที่กระด้างไปนานๆ แทนที่จะได้ผล
กลับจะยิ่งขี้โมโห และมานะอัตตาแรงหนักกว่าเก่าไปอีก=-
[17 มี.ค. 2542]