ความคิดเห็นที่ 2 : (สันตินันท์)

เรา รู้ เพื่อเข้าใจสภาพธรรมที่กำลังปรากฏตามความเป็นจริงเท่านั้น
คือรู้ว่า สิ่งทั้งหลายที่เกิดมานั้น มันต้องดับไปในที่สุด
และไม่เป็นไปตามความอยากของเรา แต่เป็นไปตามเหตุของมัน
(ดังที่คุณ glory กล่าวไว้แล้ว)

เมื่อจิตรู้ความจริง จิตก็ปล่อยวาง ไม่เข้าไปแทรกแซงสิ่งใด
คือพอเห็นอารมณ์ใดเกิดขึ้น ก็รู้ว่า "มันก็เท่านั้นเอง" "มันเป็นอย่างนั้นเอง"
เมื่อจิตรู้จักปล่อยวาง จิตก็ไม่ทุกข์
มีเท่านี้แหละครับ

จากคุณ : สันตินันท์ [ 7 ก.ค. 2542 / 08:47:46 น. ]

ความคิดเห็นที่ 4 : (สันตินันท์)

ตอบคุณเต้ไปแล้ว อ่านดูรู้สึกเข้าใจยาก
ขอเพิ่มเติมอีกหน่อยก็แล้วกันครับ
การที่เรารู้ทันกิเลสที่กำลังปรากฏแล้ว กิเลสอ่อนกำลังลงหรือหายไปนั้น
ไม่ใช่เพราะเราไปไล่กิเลสไปหรอกครับ
อย่างมีใครสักคนมาด่าคุณเต้ คุณเต้ฟังแล้วโกรธ
พอโกรธแล้วก็จะยิ่งเพิ่มความสนใจคนที่มาด่าคุณเต้มากขึ้น
ยิ่งสนใจก็ยิ่งคิดยิ่งแค้น ความโกรธก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
แต่เมื่อใดคุณเต้ย้อนกลับมาเห็นความโกรธที่กำลังเกิดขึ้น
แล้วเห็นว่ามันทำให้จิตใจของคุณเต้เป็นทุกข์
จิตใจของคุณเต้ก็จะไม่คล้อยตามสิ่งที่กิเลสสอนให้ทำ
เช่นไม่ตัดสินใจโดดชกคนที่มาด่าเรา
และในขณะที่รู้ทันกิเลสอยู่นั้น ความสนใจของเราไม่ได้อยู่ที่คนที่มาด่าเรา
ไม่ได้คิดปรุงแต่งเพิ่มเติมว่าเขาไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้
กิเลสก็เหมือนไฟที่ขาดเชื้อ มันก็อ่อนกำลังแล้วดับไปเอง

เราปฏิบัติธรรมไม่ใช่เพื่อละกิเลส
แต่เพื่อละความเห็นผิดของจิตใจที่ไปหลงเชื่อวิ่งตามกิเลส
แล้วพาทุกข์มาให้ตัวเอง
แต่เราก็จำเป็นต้องรู้กิเลส เพราะถ้ารู้ไม่ทัน กิเลสมันจะทำพิษเอา
คือถ้ามันครอบงำจิตใจได้ มันจะพาคิดผิด พูดผิด ทำผิด
แล้วจะนำความทุกข์ความเดือดร้อนมาให้

การที่เรารู้กิเลสนั้น เราไม่ได้รู้เพื่อจะละมัน
เพราะตราบใดยังมีเชื้อของกิเลสหลบซ่อนอยูในจิตใจส่วนลึกแล้ว
หากมันมีผัสสะทางตา หู .. ใจ
กิเลสที่ซ่อนนอนก้นอยู่ในจิตใจก็จะผุดขึ้นมา
เพื่อกระตุ้น เร่งเร้า ให้เราหลง ให้เรารัก ให้เราชัง สิ่งต่างๆ
จิตใจก็เสียความเป็นกลางไป

และเราไม่ต้องไปคิดเรื่องตัวผู้รู้อะไรหรอกครับ
ถ้ากิเลสเกิดแล้วรู้ว่ามีกิเลส
และรู้ทันจิตใจตนเองว่า มันยินดี ยินร้ายตามกิเลสหรือไม่
มันหลง มันเผลอ มันอยาก มันยึด หรือไม่
รู้เรื่อยๆ ไป ถึงจุดหนึ่งจิตมันจะเข้าใจเองว่า
"ถ้าจิตหลงตามแรงกระตุ้นของกิเลส
แล้วเกิดความอยาก ความยึดขึ้นมาเมื่อใด ความทุกข์ก็เกิดขึ้นเมื่อนั้น"
จิตก็จะมีฉลาดพอ ที่จะไม่หลงกลกิเลสที่มันรู้ทันแล้วอีกต่อไป

จากคุณ : สันตินันท์ [ 7 ก.ค. 2542 / 09:16:25 น. ]